W archiwum rodzinnym są dwa zdjęcia, mniej więcej z okresu 1952-3 roku na których widnieje mój Tata, Mirosław Kierzkowski z kolegami z Samodzielnego Oddziału Fotogrametrycznego. Był wtedy młodym 18-19-letnim chłopakiem, który chcąc się usamodzielnić i pomóc rodzicom, zrezygnował po dwóch latach z edukacji w warszawskim Liceum Reytana i poszedł na kurs fotogrametryczny zorganizowany przez wojsko. Po kilku, prawdopodobnie 9 miesiącach szkolenia, został zatrudniony jako pracownik cywilny w Samodzielnym Oddziale Fotogrametrycznym.
Zdjęcia, o których wyżej wspomniałem, pokazują młodych ludzi na tle ówczesnego krajobrazu Warszawy. Miasto nadal pełne było ruin. 7-8 lat po wojnie, a całe miasto wciąż było jedną otwartą raną. Sprawą honorową stało się podźwignięcie miasta z ruin. To miał być sukces propagandowy władz komunistycznych. Ale co tam, to była sprawa honoru Warszawiaków i wspierającego ich całego narodu. Do odgruzowania i odbudowy miasta stanęli uczniowie (Tata chodził na odgruzowanie będąc jeszcze uczniem Reytana), młodzież, robotnicy, pracownicy zakładów, wojsko. Ludzie brali urlopy i przyjeżdżali z różnych miast Polski, żeby podźwignąć Warszawę z ruin. Na fotografiach powojennych wśród ruin pojawiają się również młodzi ludzie z różnych krajów Europy i świata. Nie szkodzi, że ściągnięcie ich było zagrywką propagandową, nie ważne, że to byli socjaliści i komuniści. To byli młodzi ludzie, którzy wierzyli w idee i słuszną sprawę. Stawali do roboty ramię w ramię obok ludzi, którzy nie podzielali ich poglądów politycznych, ale wierzyli w miasto niezwyciężone.
Tata wspominał, że w okresie pracy w SOF chodzili na odgruzowanie gdzieś w dole, za Muzeum Narodowym. Udało mi się zidentyfikować kamienicę na tle której stoją pracownicy i oficerowie z SOF na pierwszym zdjęciu. To jeden z budynków mieszkalnych Pocztowej Kasy Oszczędności zaprojektowany przez Józefa Handzelewicza. Dom wybudowano w latach 1923-24. Już w 1939 roku spłonęło jego górne piętro i mansardowy dach. W czasie Powstania budynek uległ dalszym uszkodzeniom, a od strony Ludnej został częściowo zniszczony. Po wojnie odbudowano go częściowo, choć już bez tak pięknych zdobień jak przed wojną. Dopiero w 2017 roku zrealizowano kompleksowy remont przywracając zdobienia i odbudowując zburzone fragmenty.
Drugie zdjęcie z odgruzowania, to ta sama lokalizacja, ale przedstawiająca widok w kierunku Wisły. Ani przed wojną, ani współcześnie, nie ma takiej przestrzeni, która pozwala ujrzeć widoczne w dali budynki na Solcu. To dom mieszkalny na ulicy Solec 20A oraz prawdopodobnie budynek biurowy na Solec 63 należący przed wojną do kompleksu Centralnej Składnicy Taborów. Obydwa budynki stoją dzisiaj pięknie odremontowane, ale w zupełnie innym otoczeniu.
To miejsce również związane z rodziną, w krótkim okresie, ale z jakimi emocjami.
Źródła:
- Historia kamienicy Ludna 9 oraz zdjęcia lotnicze z 1935 i 1945 roku – portal www.warszawa1939.pl
- Zdjęcia Ludnej 9 z 2009 i 2022 roku – maps.google.com
Dodaj komentarz